نگاه به مرکز و تقاضا و مطالبه‌گری از دولت از دیرباز تاکنون رویه و عادت ملت بوده و هست که در برابر اختیاراتی که از ملت دریافت کرده باید مسئولیت‌هایی را بپذیرد و پاسخگوی کارکرد خود باشد. اما نه در قانون اساسی و نه در هیچ یک از قوانین موضوعه کشوری وظایفی برای ملت به مفهوم عام آن قائل نشده‌اند، آنچه قابل مشاهده است بیشتر تقاضاهای شفاهی مسئولان و وعظ و خطابه‌هایی است که ملت را مخاطب قرار می‌دهد به ویژه در هنگامی که بحران‌هایی مانند جنگ یا بلایای طبیعی کشور را فرا می‌گیرد.

آنچه مسلم است و قابل انکار نیست ایران درگیر بحران‌هایی مانند تحریم، تورم و گرانی، جنگ و اختلافاتی است که دشمنان از یک طرف و از طرف دیگر ناتوانی بعضی مدیران در بروز آن بی‌تقصیر نیستند. اما تاب‌آوری ملت و رفتاری که ملت می‌باید برای رفع آن از خود نشان دهند سخن این کوتاه نوشتار است.

نخست این که می‌توان به بحران‌ها دامن زد و آنها را تشدید کرد و یا کمک کرد و رفتاری از خود نشان داد که اثرات سوء بحران‌ها کاهش یابند و یا دشمنان را از حمایت‌های درونی ناامید کنند.

برای حفظ امنیت و هر آنچه می‌تواند در خدمات‌رسانی و رفاه عمومی وسیله قرار گیرند فقط ملت می‌توانند با هوشیاری به هنگامه جنگ و بحران‌های ناخواسته دیگر کمک کنند نه آنکه به این امید بنشینند که نیروهای دولتی قادرند همه خسارات را پیشگیری نمایند. مثلا در شرایط جنگی می‌توان مطالبه‌گری از دولت را متوقف کرد تا مجبور نباشند هم در جبهه داخلی بجنگند و هم در جبهه خارجی.

برای مقابله با کم‌آبی می‌توان به صرفه‌جویی روی آورد تا ذخیره‌های حیاتی آب کاهش نیابند و یا به صفر نرسند.

می‌توان به یاری درماندگان و بیچارگانی شتافت که در شرایط بحران با مشکلات معیشتی روبرو می‌شوند.

می‌توان سخنی که موجب افتراق و نفاق می‌شود نگفت و یا مخاطبی برای دشمنان نبود.

می‌توان از ابراز خشم و ناراحتی اجتناب کرد تا فضا بیشتر از آنچه هست متشنج نشود.

می‌توان در تقویت روحیه سربازان و پاسداران برای دفاع از کشور و امیدواری آنها به پیروزی، اعمال و سخنانی ابراز نمود که قوت قلب بیشتری بیابند.

چرا که امروز چه دوست و چه مخالف نظام همه در یک کشتی نشسته‌ایم و به یک سرنوشت در این دریای طوفانی دچاریم. اگر خدای نکرده کشتی در امواج برآمده از تنش‌های سیاسی غرق شود کشوری سالم نمی‌ماند تا بتوان وضعیت بهتری را متصور شد.

چه رسد به آنکه امید به دشمن داشت تا شرایط را به نفع ملت تغییر دهد زیرا تاکنون هیچ کشور بیگانه‌ای با لشکرکشی آزادی و استقلال و رفاه با خود نیاورده و وعده‌هایش جز دروغ برای حفظ منافع کشور خود نیست تاریخ گواهی زنده است که می‌تواند آینه‌ای از آینده را مقابل ما قرار دهد.

کدام حمله نظامی آمریکا به کدام کشور آزادی، استقلال و رفاه برای مردم مورد هجمه به ارمغان آورده است؟ برای عراق، افغانستان، سوریه، لیبی، لبنان، فلسطین اشغالی و یا ویتنام و سودان آورده است که برای ما بیاورد؟

آمریکای زخم خورده از انقلاب اسلامی جز تشنه انتقامجویی از دولت و ملت ایران نیست و در سر جز تضعیف و تجزیه ایران فکر دیگری ندارد.

ما یک ملت و یک کشور هستیم که در طول تاریخ نشان داده‌ایم هرگاه مورد تجاوز بیگانگان قرار گرفته‌ایم یکدل و یک جهت و متحد و یک پارچه ایستاده‌ایم و دشمنان را از تجاوز و تعدی پشیمان کرده ایم ، هرچند در رابطه با عملکرد نظام اختلاف سلیقه داشته باشیم.

خواه در ایران باشیم یا مهاجر و در کشورهای دیگر، ما ایرانی هستیم و ایرانی بودن افتخارمان است و اینکه در طول هزاران سال توانسته‌ایم در برابر تجاوز بیگانگان پر زور و پرقدرتی مانند امپراطوری‌های رم و یونان و اعراب و مغولان و ترک‌ها مقاومت کنیم و حتی نه فقط در پیروزی بلکه در شکست هم آنها را در فرهنگ و باورهای خود هضم کرده‌ایم این نشانه‌ای از توانایی‌ و هوشمندی‌مان است. چون فقط یک ملتیم و یک کشور.

والسلام