از جنگ نرم تا فحاشی!
وقتی شبکه­های ماهواره­ای فارسی زبان نتوانستند در ایران کودتای خزنده راه بیاندازند و مردم را بر علیه نظام بشورانند و ثبات و امنیت کشور را به هم زنند مردم عزیز و فهیم ایران به مردم نادانی و نابخردی متهم شدند و دولتمردان را هم اوباش نامیدند!
این چنگ و دندان نشان دادن­ها چند دلیل عمده دارد.
یکم این که دولتمردان آمریکایی پس از سال­ها تلاش و صرف هزینه­های هنگفت آخرین تیر ترکش خود را به خطا رفته دیدند و دستشان خالی شد!
دو دیگر آن که با تناقض­گویی­های مشاوران خودفروخته­شان، آنها به مهره­های سوخته­ای تبدیل شدند که دیگر مردم ایران برای استدلال­های آبکی و احساسی آنها و سخن­های تکراری ارزشی قائل نیستند!
سه دیگر آن که اگر بنا باشد کشوری مانند ایران به استقلال رسیده باشد که رسیده است مردمش ابتدا استقلال رأی پیدا کرده­اند و اینگونه اتهامات و شایعات در ذهن و اراده آنها تأثیر منفی نخواهد گذاشت و برعکس به مصداق نقل قولی که از لقمان شده است، ادب را از بی­ادبان آموخته­اند و به تعبیر دیگر هر آنچه مخالفان مزدور می­گویند و خط و ربطی که دولتمردان آمریکا و ایادی غرب به آنها می­دهند، عکس آن را می­پذیرند و بدان عمل می­کنند!
بر این اساس است که گاه عملاً و یا سهواً در اثر ناراحتی از شکست سخنانی بر زبان می­آورند که جز اهانت به مردم شریف و شجاع ایران تعبیری دیگر از آن سخنان درنمی­آید!
تاریخ گذشته این مرز و بوم گواه این واقعیت است که هر زمان کشور به لحاظ اقتدار نظامی و استقلال سیاسی توانسته است در مقام دفاع مقابل کشورهای جهانخوار بایستد از دو طریق منکوب و تضعیف شده است.
ابتدا با جوسازی و تخریب و سپس با نیروی نظامی مهاجم!
اگر آمریکا و غرب ایران را در حد عراق، افغانستان و یا حتی پاکستان به شمار می­آوردند، قطعاً به آن حمله نظامی می­کردند تا بر کل منطقه نفت­خیز خاورمیانه تسلط یابند و چنین سودایی نیز در سر دارند!
اما چون نیک می­دانند که ملت شجاع و قهرمان ایران در جنگ تحمیلی 8 ساله نشان داد در برابر زور و قلدری تسلیم نمی­شود به خوبی می­دانند که در صورت حمله نظامی از باتلاقی که ایران برای آنها درست می­کند جان سالم به در نخواهند برد و لذا به هر روز چالشی جدید فراروی کشور، دولت و ملت ایران ایجاد می­کنند و به قولی: «عرض خود می­برند و زحمت ما می­دارند...»
و اما بعد!
ما باید در برابر شانتاژهای دشمن و حملات تبلیغاتی کور وی و تحریکاتی که مدام از طریق رسانه­های وابسته انجام می­شود، بر احساسات خود مسلط باشیم! اقتدار خود را حفظ کنیم! چالش­های جدیدی خودساخته پیش روی قرار ندهیم! و تا آنجا که ممکن است بهانه را از دست دشمنان بگیریم! زمینه­های وحدت بیشتر را با آحاد ملت فراهم کنیم!
ترفندهای دشمن را شفاف­سازی و تحلیل نماییم و مردم را نسبت به توطئه­ها و حیله­گیری­ها لحظه به لحظه حساس و هشدار کنیم، امنیت و آرامش داخلی را قدر بدانیم و نهایتاً در برابر دشمن خارجی از هر گروه و طیف و دسته­ای که هستند متحد و یکپارچه شویم و برای حفظ کلیت نظام باثبات ایران عزیز، تمامیت ارضی و ارزش­های انقلاب پاسدار خون شهدا باشیم!...

و اما سخنی هم با دولتمردان خودمان داریم! سخنی از سر سوز و درد و احساس مسئولیت، مسئولیتی که ما را به این کار مهم ترغیب نمود و رنج و دشواری­های آن را قابل تحمل کرد و آن این که: اولاً واقع­بین و با تأمل باشیم. واقع­بینی و تأمل بدون مشاوره و نظرخواهی از کارشناسان در حوزه­های مختلف سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و حتی نظامی ابتر و ناقص است!...
شجاعت صفت مردان خداست و بسیار پسندیده و باارزش است به ویژه در شرایط فعلی که اکثر قدرت­های مادی غرب در برابر ما ایستاده­اند، اما تهور خلاف عقل است!
بعضی از مسئولان متهورانه سخن می­گویند و پای سخنانشان هم می­ایستند که هر چند از سر دلسوزی و احساس مسئولیت قوی است، اما نتایج مثبت به بار نمی­آورد!
مقام معظم رهبری بارها به این نکته مهم تأکید کرده­اند که سعه صدر، تدبیر و مخصوصاً بصیرت را در  تشخیص امور از یاد نبرید!
بصیرت که معنی لغوی آن بینایی است مفهومی عمیق و قابل توجه دارد.
افلا تبصرون که در قرآن کریم آمده و از مردم خواسته است تا نگاه عمیق به مسایل داشته باشند ناظر بر همین معناست.
از جمله رهاوردهای امر به معروف و نهی از منکر در واقع نوعی بصیرت گرفتن و بصیرت دادن به دیگران است و آنها را از خطا باز داشتن!
هم­اکنون ما گنج­هایی پیدا و پنهان در اختیار داریم. این گنج­ها که کمترین آن معادن نفت و گاز و بیشترین آنها استعداد و خلاقیت و هوش ایرانیان است، سد راه دشمن برای ضربه زدن به ما در درازمدت است!
دشمن می­خواهد هم گنجینه­های مادی ما را از آن خود کند و هم گنجینه­های معنوی را، کاری که با عراق و افغانستان، پاکستان و یمن و امثالهم کرده است!
آمریکا می­خواهد ما را به یک جنگ فرسایشی درازمدت بکشاند که در واقع سالهاست تا حدودی کشانده است. اما به آن بسنده نکرده، تمامیت کشور را هدف گرفته است. اگر با شرایط او تن به صلح دهیم به نوعی استقلال خود را به خطر می­اندازیم و اگر با شرایط خودمان قصد صلح و مسالمت داشته باشیم او راضی نمی­شود. حد وسطی تاکنون برای آن پیدا نشده. حال چه باید کرد با چنین دشمنی؟
به هر تقدیر مصالح سیاسی هر کشوری به مثابه کوه یخ است که بخش اندکی از آن آشکار و شفاف است و بقیه در عمق و زیر آب قرار دارد. سیاسیون مطلع و خواص که با همه رخدادهای پیدا و پنهان در ارتباطند می­دانند که چه بایدشان کرد. لذا تحلیل­های آبکی که ناشی از ذهنیت­های جانبدارانه و منافع­طلبانه است با واقعیت­ها همسو و همطراز نیستند!
به همین علت است که وقتی از مردم اروپا پیرامون مسایل سیاسی کشورهای دیگر سؤال می­شود می­گویند آن را از سیاستمداران و تحلیلگران سؤال کنید!
متأسفانه در کشور ما همه اهل تحلیل سیاسی­اند که جا دارد چنین نباشد. بلکه بسیاری از قضاوت­هایی که ناشی از احساسات است را به اهلش واگذار کنیم و همه تلاشمان این باشد که با شفاف­سازی بازار شایعات را راکد کنیم!
خوشبختانه مردم ما به این درجه از فهم و عقلانیت رسیده­اند که سره را از ناسره تشخیص داده و خوب و بد خود را بشناسند و مفهوم انتخابات هم بدین معنی است وقتی یک رجل سیاسی منتخب مردم مورد توهین و شماتت دشمن قرار می­گیرد در واقع به آرای مردم و نظر آنها توهین می­شود!
انقلاب اسلامی و دولت­های ناشی از آن مشروعیت خود را روی سه پایه محکم استوار ساخته­اند: «آرای مردم، اسلام و رهبری»
این مردم هستند که اسلام را پذیرفته­اند و به آن باور دارند. همین مردم در انتخابات شرکت کرده نمایندگان دو مجلس و رئیس جمهور تعیین کرده­اند. همین مردم هم از طریق مجلس خبرگان و تجدید بیعت­های مختلف رهبری را انتخاب کرده­اند! پس این سخن عوامفریبانه دشمنان ملت که تکلیف مردم از مسئولین نظام جداست، حرف بی­ربط و موذیانه­ای است که جز ایجاد تفرقه و شکاف در صفوف ملت هدف دیگری را تعقیب نمی­کند!
مسأله انتخابات یک مسأله داخلی است که به مردم ایران مربوط می­شود و نه به هیچ کشور خارجی و بیگانه دیگری!
والسلام